Όλοι έχουμε το μερίδιο μας σε αυτή την κατάντια, το δίχως άλλο.

2011-06-03 21:03

 Όλοι έχουμε το μερίδιο μας σε αυτή την κατάντια, το δίχως άλλο. Ακατάσχετη φοροδιαφυγή, παράνομη δόμηση σε όλες τις πόλεις και σε όλη την ύπαιθρο, καταπατήσεις, ανασφάλιστη εργασία, φακελάκια σε γιατρούς και δημοσίους λειτουργούς, παράνομη στάθμευση, σβήσιμο κλήσεων, μεταθέσεις «κολλητών» σε πανεπιστήμια, στρατό και δημόσιο, μικρές και μεγάλες παραβάσεις κάθε μέρα, σε κάθε τι. Κομμάτι της καθημερινότητας του σύγχρονου Έλληνα, συστατικό συχνά της επιτυχίας του, της πολυτελούς διαβίωσής του, του χλιδάτου Cayenne του ή ίσως μερικές φορές και απλά συστατικό της επιχειρηματικής του επιβίωσης σε έναν επαγγελματικό στίβο, όπου οι κανόνες της νομιμότητας και του υγιούς ανταγωνισμού ήταν μόνο για τους αφελείς. Και βεβαίως όλο αυτό το σύστημα τράφηκε και συντηρήθηκε από τον πολιτικό κόσμο, με  εξυπηρετήσεις, ρουσφέτια, ανταλλάγματα είτε σε... «είδος» είτε σε ψήφους. Αλλά, σήμερα στην εποχή της καταρράκωσης και μιας οικονομικής εξαθλίωσης που χτυπάει την πόρτα όχι μόνο των χαμηλοσυνταξιούχων και των μισθωτών αλλά απλώνεται σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας που μέχρι χθες ένοιωθαν απόλυτα ασφαλή, σήμερα λοιπόν, αν αρχίζαμε από λευκό χαρτί τον επαναπροσδιορισμό της νομιμότητας και της ηθικής κάθαρσης, θα απαιτούσαμε αυτή να άρχιζε από την κορυφή του παγόβουνου, από τους πολιτικούς. Γιατί δεν είναι δυνατόν, στον πολίτη που δεν πληρώνει το εισιτήριο του μετρό να επιβάλλεται πρόστιμο 60 φορές μεγαλύτερο της αξίας του εισιτηρίου, αλλά όταν ένας πρώην υπουργός παραδέχεται αποδοχή «μαύρου χρήματος» 200.000 ευρώ, να τιμωρείται με πρόστιμο 7.500 ευρώ, ούτε το 4% δηλαδή της αξίας της απάτης, κι αυτά με αναστολή, που μάλλον ποτέ δε θα πληρώσει! 

Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα ξεπεσμού της πολιτικής ζωής η χαλάρωση κάθε μορφής νομιμότητας και η οργή που αυτή ξεσήκωσε προς πάσα κατεύθυνση. Μίζες τεραστίων ποσών που αποτελούν πρωτοσέλιδα εδώ και χρόνια, τεράστιες περιουσίες πολιτικών που αποκτήθηκαν με τρόπο άγνωστο και αδιαφανή, ποινές που δεν εφαρμόζονται ή ποινές που φαντάζουν γελοίες μπροστά στη σοβαρότητα των αδικημάτων και τέλος, μια πρωτοφανής νομική προστασία των πολιτικών που καταλύει κάθε έννοια ισονομίας σε σχέση με τον απλό πολίτη και προκαλεί το κοινό αίσθημα φέρνοντας έναν θυμό που γίνεται κάθε μέρα και πιο μεγάλος και δυστυχώς ανεξέλεγκτος.


Πηγή:www.capital.gr